15-02-08

Door het oog van de naald...

Onze poes Nel heeft de voorbije week 8 van haar 9 levens (of zijn het er 7?) verspeeld. Het begon allemaal op zondagnamiddag. Ik had net Floor en Jef naar de Scouts/Chiro gebracht en toen ik op de fiets terug thuiskwam ging onze buurman - die met zijn 2 Spaanse Windhonden (Galgo's) gaan wandelen was - net zijn garage binnen. Om een of andere reden besloot ik net op dat moment mijn fietsketting te smeren op de oprit van ons huis en daardoor zag ik enkele minuten later plots die 2 honden met een rotvaart de straat opspurten. Een klein moment van oplettendheid van de buurman, de elektrische poort die verder openging in plaats van dicht en... weg waren ze. Ik vertrouwde het zaakje niet en ging even kijken op straat wat er aan de hand was en zag dat de honden, die al 50 meter verderop in de straat zaten, met veel geweld een prooi aan het rondslaan waren. Ik ben er meteen naartoe gelopen en zag dat ze Nel vasthadden.

In een reflex ben ik tussenbeide gekomen en ben ik erin geslaagd de honden Nel te laten lossen. Ik heb me dan tussen beide partijen gezet want zowel de honden als Nel waren erg geagiteerd en wilden terug in de aanval gaan. Gelukkig was onze buurman ook betrekkelijk snel daar zodat die de honden kon wegleiden. Nel had duidelijk een aantal verwondingen, maar het was moeilijk om ze  te bekijken omdat ze nog bijzonder zenuwachtig was. Ik ben dan onze poezenmand gaan halen om ze naar huis te brengen en even te laten bekomen. Het leek op dat ogenblik nog redelijk mee te vallen. Ik heb ook meteen de wachtdienst van de dierenkliniek gebeld en mocht later in de namiddag langskomen voor een check-up. Maar even later begon Nel suf te worden, en af en toe leek ze het bewustzijn te verliezen, ze ging ook op haar zij liggen, dus ik heb meteen teruggebeld naar de dierenarts om meteen te komen en dat was een goede beslissing, want Nel was in shock en dat is levensbedreigend voor katten. De dierenarts heeft haar snel onderzocht (de wonden zelf  leken nog mee te vallen), een spuitje gegeven en opgenomen om haar van die shock te laten herstellen. Poezen in shock opereren is uitgesloten, want dan overleven ze de verdoving niet.

Uiteindelijk hebben ze haar pas dinsdag kunnen opereren omdat ze toen pas voldoende bekomen was. De bijtwonde in de rug viel goed mee, in de borst had ze een diepe wonde tot op het bot, maar zonder levensbedreigende schade (de gebroken rib had ook het longvlies kunnen doorboren). De buikholte was helaas andere koek; door het rondschudden was de bloedtoevoer naar het onderhuids vetweefsel zwaar beschadigd waardoor er ernstige necrose ontstaan was. Al dat afgestorven vetweefsel is dan zoveel mogelijk verwijderd, maar als de necrose zich toch zou doorzetten zou er niets meer aan te doen zijn... gelukkig is dat tot vandaag nog niet gebeurd.

We zijn vandaag eens op bezoek geweest. Ze was heel rustig (ze krijgt ook zware pijnstilling), haar buik is volledig kaalgeschoren en is één grote verschrikkelijk pijnlijke blauwe gekneusde plek. Voor de kinderen (en voor ons ook) was het hard om te zien, maar ze waren toch blij Nel even gezien en geaaid te hebben. Ze evolueert elke dag een klein beetje in de goede richting, ik hoop dat ze volgende week terug naar huis kan komen. Tot eergisteren kreeg ze nog voeding via een baxter, nu eet ze al vloeibare voeding via een spuitje. Of de necrose zich nog verderzet is nog even afwachten, maar het ziet er goed uit. Tot deze morgen had ze nog een buisje in de buikwonde om de wonde te kunnen spoelen en hier kwam geen echte "vuiligheid" meer uit.

Hopelijk is dus binnenkort "eind goed, al goed", maar ik kan je verzekeren dat het geen prettige ervaring was om je kat op die manier in de kaken van een hond te zien zitten. Ik moet er ook niet aan denken wat er gebeurd zou zijn als ik niet buiten was geweest of een paar seconden later tussenbeide gekomen was.

Ik wil toch ook nog graag even de mensen van dierenkliniek Sirius in Mechelen vermelden. Ze is er vakkundig behandeld en wordt nu elke dag met veel liefde en goede zorgen omringd.

En die Galgo's, tja... het zijn honden met vaak een erg onprettig verleden van mishandeling en er zijn verschillende organisaties die deze honden opvangen en een nieuwe thuis bezorgen. Het zijn erg lieve honden, heel aanhankelijk en trouw, maar ze hebben een enorm jachtinstinct (het zijn jachthonden) en zijn vaak ook zo getraind. Galgo bezitters: denk aan de kattenliefhebbers en hou alsjeblieft je honden goed in de gaten want ze zijn waanzinnig snel en het zijn meesterlijke ontsnappers. Als ze een klein dier zien passeren volgen ze gewoon hun instinct en zijn ze niet meer te houden.

19:53 Gepost door Hakke de Fakke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.